DIR – serwis typowo komputerowy

Najpopularniejszym i najlepszym w ocenie ekspertów czytnikiem RSS jest FeedDemon firmy News Gator. Do 2007 roku czytnik był płatny i kosztował około 40 dolarów, ale aby zwiększyć liczbę użytkowników zmieniono model biznesowy i udostępniono czytnik za darmo. Innym czytnikiem wartym polecenia jest RSS Bandit, którego interfejs użytkownika do złudzenia przypomina wspomniany już Outlook. W Polsce, oprócz Cafe News, zostało napisanych kilka programów pozwalających czytać kanały RSS. Są to Paseczek, RSSNewser oraz RSSSpeed. Na szczególną uwagę zasługuje ten pierwszy, który wyświetla wiadomości z kanałów RSS w formie paseczka przyklejonego do górnej części ekranu.

Czytnik RSS zwykle składa się z trzech okien. Pierwsze okno to lista wybranych (zasubskrybowanych) kanałów w formie drzewka lub listy. Kanały mogą być podzielone na foldery, grupujące kanały o podobnej tematyce. Aby dodać kanał RSS do drzewka należy znać jego adres. Zdarza się, że użytkownicy mylą adres kanału rss z adresem portalu (adresem kanału RSS nie jest www.interia.pl, a przykładowy kanał Interii ma adres http://kanaly.rss.interia.pl/fakty.xml), ale jeśli twórca strony internetowej użył specjalnych znaczników wskazujących na kanał RSS, to często wystarczy podać sam adres portalu (jednak nie wszystkie czytniki RSS mają wbudowaną taką funkcję). Zwykle kanały RSS mają rozszerzenie xml zamiast tradycyjnego htm lub html. Po kliknięciu na kanał lub folder w drugim oknie pojawia się lista wiadomości. Bardzo często sposób wyświetlania wiadomości w tym oknie można konfigurować. Dostępne są opcje wyświetlania tylko tytułów lub tytułów razem ze streszczeniem. Dodatkowo, można ustawić, aby widoczne były tylko nieprzeczytane wiadomości lub wiadomości z ostatniego dnia itp. Dodatkowymi funkcjami są wysłanie wiadomości mailem, przypisanie wiadomości flagi (podobnie jak w programach pocztowych) oraz usunięcie wiadomości. Po kliknięciu w wiadomość (w zależności od czytnika pojedynczy lub podwójny klik) w trzecim oknie, które jest wbudowaną przeglądarką Internetową, otwiera się strona portalu – właściciela kanału RSS, na której znajduje się pełna treść wybranej wiadomości.

Pierwszą analizowaną kategorią agregatorów treści są czytniki RSS instalowane w systemie operacyjnym komputera. Podstawowym kryterium decydującym o przynależności oprogramowania do tej grupy jest konieczność dostarczenia pliku instalacyjnego z programem na dysk twardy komputera, a następnie instalacja w systemie operacyjnym.
Pierwsze kanały RSS powstały w latach 1999-2000. Struktura kanału, która szczegółowo zostanie omówiona w kolejnym podrozdziale, nie sprzyja wygodnemu czytaniu w przeglądarce. Co prawda już w 2000 roku przeglądarka Netscape miała wbudowaną obsługę kanałów RSS, ale znacznie wygodniejsze korzystanie z kanałów RSS zapewnia program dedykowany do tego celu, tak zwany Czytnik kanałów RSS (RSS Reader). Czytnik kanałów, to aplikacja pobierana z Internetu i instalowana w systemie operacyjnym. Zwykle po instalacji subskrybowana (subskrybowanie kanału oznacza dodanie go do czytnika RSS ) jest domyślna lista kanałów.

Bardzo często portale internetowe tworzą kanały RSS grupujące wiadomości o wybranej tematyce z danego portalu. Największe polskie portale internetowe udostępniają po kilkadziesiąt różnych kanałów RSS, począwszy od ogólnej tematyki wiadomości, poprzez wiadomości lokalne (każde miasto ma swój własny kanał), aż do kanałów tematycznych takich jak biznes, motoryzacja, sport czy praca.
Kanały RSS umożliwiają również dodanie do treści załączników zdjęć lub plików multimedialnych. Jeśli załączniki są plikami muzycznymi , to kanały RSS nazywane są Podcast’ami (ang. Podcast). Jeśli załączone są materiały video, to taki kanał nazywa się Videocast’em (ang. Videocast).
Jednym z pierwszych agregatorów treści był produkt Google News – news.google.com. Jest to strona zawierająca najważniejsze wiadomości zebrane przez automatyczny mechanizm przygotowany przez Google i zaprezentowane w jednym miejscu. Google News powstał już w 2002 roku. Jego główną wadą jest brak możliwości dodania własnego źródła informacji. Możliwości takie mają aplikacje nazywane czytnikami RSS.

Inną filozofią tworzenia stron mobilnych jest One Web. Polega ona na zachowaniu tego samego adresu strony dla wersji tradycyjnej oraz mobilnej. Serwer www miałby automatycznie dostosowywać wygląd strony do odpowiedniej rozdzielczości ekranu czy możliwości urządzenia. W praktyce idea ta jest trudna do wprowadzenia w życie, ale z drugiej strony urządzenia takie jak iPod, z dużym ekranem i wbudowaną przeglądarką Safari, pozwalają na komfortowe oglądanie niemalże każdej strony w Internecie bez specjalnego jej dostosowywania.
Ideę One Web inaczej rozumie producent przeglądarki internetowej Opera. Mobilna wersja przeglądarki – Opera Mini, po wpisaniu adresu łączy się z zewnętrznym serwerem, który przy użyciu technologii Small Screen Rendering dostosowuje zwykłe strony tak, aby były poprawnie wyświetlane na ekranie urządzenia przenośnego. Opera Mini obsługuje technologię JavaScript, ale nie radzi sobie z Flash. Dzięki takiemu działaniu twórcy stron nie muszą się martwić o tworzenie specjalnych, mobilnych wersji swoich serwisów. Pracę tę za nich wykona serwer firmy Opera. Wyjątkiem jest dostosowanie treści serwisu do potrzeb mobilnego użytkownika – tego serwer nie jest w stanie zrobić (treść będzie identyczna jak na zwykłej stronie).
Niezależnie, która koncepcja rozwoju Internetu mobilnego okaże się słuszna, pewne jest, że ten rodzaj usług będzie się bardzo dynamicznie rozwijał i w niedalekiej przyszłości będzie stanowił ważną część Internetu. Firma Google, udostępniła już mobilną wersję reklam kontekstowych AdSense, więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby również mobilne serwisy przynosiły zyski.

W Internecie toczy się dyskusja, czy autonomiczni autorzy blogów eksperckich są dziennikarzami oraz czy blogi można uznać ze media. Krokiem w kierunku uznania amatorskich autorów tekstów za dziennikarzy jest powstanie serwisów informacyjnych, w których rolę redaktorów przejmują internauci, nazywani dziennikarzami obywatelskimi. Dziennikarstwo obywatelskie rozpoczęło się od sukcesu brytyjskiego serwisu OhmyNews. W Polsce liderami w tej kategorii są wiadomosci24.pl oraz ithink.pl. Przez długi czas serwisy tego typu cieszyły się zainteresowaniem głównie samych autorów wiadomości. Sytuację zmieniło powstanie serwisu alert24.pl, z którego wiadomości i fotografie bardzo często trafiają na stronę główną portalu Gazeta.pl. Dzięki dziennikarzom obywatelskim, już kilka minut po przejściu trąby powietrznej nad autostradą A4, relacja naocznego świadka wraz ze zdjęciami zrobionymi przez telefon komórkowy znalazły się na stronie głównej gazeta.pl.

Wraz z rozwojem technologii oraz wzrostem przepustowości łącz internetowych, możliwe stało się publikowanie materiałów video coraz lepszej jakości. W początkowej fazie tej usługi, tradycyjne telewizje zamieszczały fragmenty swoich programów w sieci. Trend Web 2.0 spowodował, że to użytkownicy chcieli tworzyć treść video i zamieszczać ją w sieci. Barierą do powstania serwisu umożliwiającego zamieszczanie plików video była olbrzymia przepustowość łącza internetowego potrzebnego do obsługi dużej liczby plików. Dlatego też serwis YouTube, spełniający takie potrzeby użytkowników, powstał dopiero w lutym 2005 roku. Jego hasło Broad Cast Yourself – w wolnym tłumaczeniu oznacza „rozgłoś/wyemituj siebie” i w pełni oddaje funkcjonalność serwisu. Zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać materiały video oraz je komentować. Oglądać mogą je wszyscy użytkownicy.
YouTube od początku istnienia cieszył się dużą popularnością. Po półtora roku istnienia mógł się pochwalić oglądalnością na poziomie 100 mln wyświetleń filmów dziennie. W październiku 2006 serwis został kupiony przez Google za 1,65 miliarda dolarów. W kwietniu 2008 na portalu znajdowało się ponad 80 milionów plików video. Najczęściej oglądane nagrania osiągnęły prawie 100 milionów odsłon. Przepustowość łącza potrzebnego do utrzymania serwisu jest porównywalna do przepustowości całego Internetu w roku 2000. Dziennie utrzymanie łącza kosztuje około miliona dolarów. Serwis w pierwszym kwartale 2008 nie był jeszcze rentowny, ale magazyn Forbs w swoim artykule szacuje, że firma zamknie rok 2008 zyskiem w wysokości 200 milionów dolarów .

Inną grupą serwisów w nurcie Web 2.0 są amerykański Digg.com oraz polski odpowiednik wykop.pl. Ideą tego typu serwisów jest polecanie (wykopywanie) linków do ciekawych informacji w Internecie. Aktywni użytkownicy serwisów zgłaszają i oceniają zgłaszane strony. Na stronach tych najczęściej znajdują się wiadomości, zdjęcia lub materiały video. Jeśli odpowiednio duża grupa użytkowników uzna materiał za wartościowy i zagłosuje na niego (wykopie), link pojawia się na stronie głównej serwisu. Dzięki takiemu mechanizmowi to internauci decydują, jakie treści pojawiają się w serwisie, można stwierdzić, że funkcję redaktorów pełnią najwierniejsi użytkownicy. Najczęściej treści w tych serwisach mają humorystyczny charakter, co przysparza im dużą rzeszę wiernych fanów.

W roku 2007 dynamika wzrostu użytkowników fotki załamała się. Na polskim rynku portali społecznościowych pojawiła się nasza-klasa.pl, która w ciągu roku dosłownie zdeklasowała konkurencję i jest bezsprzecznie największym portalem społecznościowym w Polsce (7,6 miliona użytkowników w czerwcu 2008). Pierwszym czynnikiem sukcesu była duża grupa docelowa. Nasza-klasa przeznaczona jest dla wszystkich, którzy skończyli szkołę – im dawniej, tym lepiej. Dzięki temu, z portalu, oprócz bardzo młodych użytkowników, korzystają również osoby po 25 roku życia. Fenomen portalu polega na zaspokojeniu bardzo silnej, realnej potrzeby, występującej w „prawdziwym” życiu – utrzymania kontaktu z ludźmi, z którymi chodziło się do szkoły. Nasza-klasa zaspokaja tą potrzebę bardzo skutecznie i stąd bierze się jej popularność. Jeśli przyjrzymy się portalowi z bliska, szybko dojdziemy do wniosku, że nie oferuje on żadnej funkcjonalności, której nie moglibyśmy znaleźć gdzieś indziej w sieci. Unikatowe jest przyporządkowanie użytkowników do szkół i klas – choć warto zauważyć, że już w 2003 roku pojawił się serwis szkolnelata.pl, o podobnej funkcjonalności. Nie odniósł jednak sukcesu, nie trafił w odpowiedni czas i nie zdobył masy krytycznej potrzebnej do uzyskania popularności.

W 2003 roku powstał MySpace, pierwszy portal społecznościowy w pełnym tego słowa znaczeniu. Umożliwił on utworzenie przez użytkownika swojej własnej strony bez znajomości języka html. Na stronie użytkownika, tak zwanym profilu, mogą znaleźć się prywatne zdjęcia, video, własne przemyślenia, wiersze itp. Portal umożliwia wirtualne zawieranie znajomości, czyli ustanawianie połączenia pomiędzy jednym użytkownikiem a drugim. Dzięki temu, użytkownicy widnieją na swoich listach znajomych. Mogą kontaktować się ze sobą poprzez wewnętrzny komunikator, dzwonić do siebie wykorzystując telefonię internetową. Podsumowując funkcjonalności portalu społecznościowego, można wyróżnić dwie główne grupy funkcji. Pierwsza, to zaprezentowanie siebie poprzez utworzenie własnego profilu. Druga grupa funkcjonalności pozwala tworzyć listy znajomych oraz komunikować się z nimi. MySpace w dużej mierze zawdzięcza popularność profilom gwiazd znajdującym się na portalu. Swoje profile mają utworzone również polscy artyści, tacy jak: Kayah, Natalia Kukulska czy Monika Brodka. Strony te pełnią rolę wirtualnych fanklubów. Fani dodawani są do wirtualnych list znajomych, co powoduje, że czują się wyróżnieni. Na stronach artystów można posłuchać ich muzyki, skomentować ostatnią płytę czy poznać innych fanów naszego idola (zob. Rys. 9). MySpace obecnie zajmuje 7 miejsce wśród najpopularniejszych stron w Internecie. W 2005 roku MySpace został zakupiony przez medialnego potentata Ruperta Murdocha za „zaledwie” 580 milionów dolarów . Od tego czasu jego wartość wzrosła kilkunastokrotnie – w 2008 roku Microsoft zapłacił 280 milionów za 5% udział w firmie, której wartość eksperci wyceniają na 15 miliardów dolarów .