DIR – serwis typowo komputerowy

Największą zaletą czytnika RSS, który jest zainstalowany w systemie operacyjnym komputera, jest powiadamianie i przypominanie o nowych wiadomościach w subskrybowanych przez nas kanałach. Czytnik automatycznie monitoruje zawartość kanału i sprawdza, czy nie pojawiła się w nim nowa wiadomość. Jeśli nowa wiadomość zostanie wykryta, użytkownik zostanie o niej powiadomiony, podobnie jak np. w programie do obsługi poczty Outlook. Wspomniany Outlook również ma wbudowaną obsługę kanałów RSS. Tworzy on osobne drzewko z kanałami RSS, po kliknięciu w kanał wiadomości pojawiają się w okienku, w których zwykle wyświetlane są wiadomości e-mail. Obsługę kanałów RSS mają wbudowaną nie tylko wszystkie przeglądarki na rynku, ale również Windows Vista umożliwia umieszczenie wiadomości z wybranego kanału RSS w formie małego okienka umieszczonego z prawej strony ekranu. Jednak najbardziej optymalnym i najszybszym sposobem korzystania z kanałów RSS pozostaje instalacja czytnika RSS, którego przykładowe okno obrazuje.

Bardzo często portale internetowe tworzą kanały RSS grupujące wiadomości o wybranej tematyce z danego portalu. Największe polskie portale internetowe udostępniają po kilkadziesiąt różnych kanałów RSS, począwszy od ogólnej tematyki wiadomości, poprzez wiadomości lokalne (każde miasto ma swój własny kanał), aż do kanałów tematycznych takich jak biznes, motoryzacja, sport czy praca.
Kanały RSS umożliwiają również dodanie do treści załączników zdjęć lub plików multimedialnych. Jeśli załączniki są plikami muzycznymi , to kanały RSS nazywane są Podcast’ami (ang. Podcast). Jeśli załączone są materiały video, to taki kanał nazywa się Videocast’em (ang. Videocast).
Jednym z pierwszych agregatorów treści był produkt Google News – news.google.com. Jest to strona zawierająca najważniejsze wiadomości zebrane przez automatyczny mechanizm przygotowany przez Google i zaprezentowane w jednym miejscu. Google News powstał już w 2002 roku. Jego główną wadą jest brak możliwości dodania własnego źródła informacji. Możliwości takie mają aplikacje nazywane czytnikami RSS.

Agregatory treści działają głównie na bazie technologii XML (Extensible Markup Language), a w szczególności RSS (Really Simple Syndication). Technologie te umożliwiają przesyłanie spisu treści wybranej strony internetowej czy portalu (więcej szczegółów o technologii XML i RSS znajdzie się w kolejnym podrozdziale). W takim spisie treści, nazywanym kanałem RSS (ang. RSS feed), znajduje się: tytuł wiadomości, data stworzenia, streszczenie oraz link do strony portalu – właściciela kanału RSS, gdzie znajduje się pełna strona wiadomości. Za pomocą takiego spisu treści wiadomości są przesyłane do agregatora, który dalej udostępnia je swoim użytkownikom. Korzystanie z kanałów RSS przynosi korzyści zarówno użytkownikom, jak i ich właścicielom. Użytkownicy mają pewność, że wszystkie wiadomości z danego portalu niemalże same do nich trafią. Nie tracą czasu na wchodzenie na kilka różnych portali, otwierają jedną stronę agregatora, gdzie obok siebie mają dostępnych kilka spisów treści ulubionych portali internetowych. Ponadto agregatory RSS, bazując na dacie wiadomości, informują użytkownika, czy od czasu jego ostatniej wizyty w danym kanale pojawiły się nowe wiadomości. Właściciele portali mają gwarancję, że użytkownik, który korzysta z ich kanału RSS będzie regularnie odwiedzał ich stronę i nie zapomni o jej istnieniu. Z tego właśnie powodu na stronach internetowych bardzo często można zauważyć pomarańczowy znaczek oznaczający kanał RSS.

Inną filozofią tworzenia stron mobilnych jest One Web. Polega ona na zachowaniu tego samego adresu strony dla wersji tradycyjnej oraz mobilnej. Serwer www miałby automatycznie dostosowywać wygląd strony do odpowiedniej rozdzielczości ekranu czy możliwości urządzenia. W praktyce idea ta jest trudna do wprowadzenia w życie, ale z drugiej strony urządzenia takie jak iPod, z dużym ekranem i wbudowaną przeglądarką Safari, pozwalają na komfortowe oglądanie niemalże każdej strony w Internecie bez specjalnego jej dostosowywania.
Ideę One Web inaczej rozumie producent przeglądarki internetowej Opera. Mobilna wersja przeglądarki – Opera Mini, po wpisaniu adresu łączy się z zewnętrznym serwerem, który przy użyciu technologii Small Screen Rendering dostosowuje zwykłe strony tak, aby były poprawnie wyświetlane na ekranie urządzenia przenośnego. Opera Mini obsługuje technologię JavaScript, ale nie radzi sobie z Flash. Dzięki takiemu działaniu twórcy stron nie muszą się martwić o tworzenie specjalnych, mobilnych wersji swoich serwisów. Pracę tę za nich wykona serwer firmy Opera. Wyjątkiem jest dostosowanie treści serwisu do potrzeb mobilnego użytkownika – tego serwer nie jest w stanie zrobić (treść będzie identyczna jak na zwykłej stronie).
Niezależnie, która koncepcja rozwoju Internetu mobilnego okaże się słuszna, pewne jest, że ten rodzaj usług będzie się bardzo dynamicznie rozwijał i w niedalekiej przyszłości będzie stanowił ważną część Internetu. Firma Google, udostępniła już mobilną wersję reklam kontekstowych AdSense, więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby również mobilne serwisy przynosiły zyski.

Postęp technologiczny w dziedzinie sprzętu komputerowego i mobilnego, spowodował, że telefony komórkowe dysponują mocą obliczeniową porównywalną z komputerami sprzed kilku lat. Nowoczesna sieć GSM – 3G, pozwalająca na transfer danych z prędkością kilku megabitów na sekundę (Mbps) powoduje, że dostęp do Internetu można mieć dosłownie wszędzie. Jeśli dodamy, że nawet w Polsce ilość telefonów komórkowych z aktywnymi kartami SIM przekroczyła liczbę mieszkańców to widać, że rynek Internetu mobilnego będzie rozwijał się bardzo dynamicznie. Gdy w październiku 2006 ruszyła rejestracja domen .mobi – przeznaczonych do umieszczania na nich stron w wersjach mobilnych, w pierwszych 8 godzinach zarejestrowano 75 000 domen. Zainteresowanie Internetem mobilnym rośnie wraz z ciągłym wzrostem ilości jego użytkowników. Eksperci nie są zgodni, w jakim kierunku będzie się rozwijał mobilny Internet. Pierwsza z koncepcji zakłada, że strony internetowe, istniejące już w sieci będą miały swoje odpowiedniki dostosowane do przeglądania w telefonach komórkowych i innych urządzeniach mobilnych. Dostosowanie takie polega na:
• Ograniczeniu rozmiaru strony, co spowoduje, że będzie się ona ładowała szybciej na urządzeniach wykorzystujących mobilny Internet, który mimo wszystko jest znacznie wolniejszy od tradycyjnego.
• Przeprojektowaniu nawigacji – małe ekrany urządzeń mobilnych wymagają dostosowania do ich rozmiarów nawigacji na stronach.
• Dostosowaniu technologicznemu – różne telefony, mają wbudowane różne przeglądarki o diametralnie różnych możliwościach technicznych.
• Analizie informacji na stronie – strony mobilne wykorzystywane są w zupełnie innych sytuacjach niż strony tradycyjne (na przykład w podróży), co powoduje, że należy je projektować pod kątem specyficznych potrzeb użytkowników.

W Internecie toczy się dyskusja, czy autonomiczni autorzy blogów eksperckich są dziennikarzami oraz czy blogi można uznać ze media. Krokiem w kierunku uznania amatorskich autorów tekstów za dziennikarzy jest powstanie serwisów informacyjnych, w których rolę redaktorów przejmują internauci, nazywani dziennikarzami obywatelskimi. Dziennikarstwo obywatelskie rozpoczęło się od sukcesu brytyjskiego serwisu OhmyNews. W Polsce liderami w tej kategorii są wiadomosci24.pl oraz ithink.pl. Przez długi czas serwisy tego typu cieszyły się zainteresowaniem głównie samych autorów wiadomości. Sytuację zmieniło powstanie serwisu alert24.pl, z którego wiadomości i fotografie bardzo często trafiają na stronę główną portalu Gazeta.pl. Dzięki dziennikarzom obywatelskim, już kilka minut po przejściu trąby powietrznej nad autostradą A4, relacja naocznego świadka wraz ze zdjęciami zrobionymi przez telefon komórkowy znalazły się na stronie głównej gazeta.pl.

Podejmując tematykę Internetu oraz analizując jego bieżącą fazę rozwoju, nie można nie wspomnieć o blogach. Blogi, czyli internetowe pamiętniki, to strony internetowe, na których autorzy regularnie zamieszczają własne teksty na wybrane przez siebie tematy. Wiadomości wyświetlane są w odwrotnym porządku chronologicznym, a czytelnicy mają możliwość komentowania wpisów autora. Ze względu na tematykę wyróżniamy: blogi ogólne – elektroniczne odpowiedniki tradycyjnego pamiętnika oraz blogi eksperckie, podejmujące z góry określony temat. Przykładem takiego bloga eksperckiego jest antyweb.pl, traktujący o szeroko pojętej tematyce Internetu. Regularnie czyta go miesięcznie ponad 30 tys. internautów. Anglojęzyczny blog techcrunch.com o tej samej tematyce ma aż 2,8 mln czytelników miesięcznie. Ze względu na formę, blogi dzielimy na tekstowe (tradycyjne), fotoblogi oraz videoblogi. Dzięki platformom blogowym – serwisom umożliwiającym założenie i prowadzenie własnego bloga bez znajomości technicznych szczegółów budowy stron html. Największą platformą blogową jest blogger.com, zajmuje 9 miejsce na świecie wśród najpopularniejszych stron (jest to kolejny serwis kupiony przez Google).
W Polsce najpopularniejsze serwisy blogowe to blog.pl i blog.onet.pl, które są własnością Onetu oraz blox.pl należący do portalu Gazeta.pl. Osobisty charakter blogów powoduje, że są one bardzo popularne. Jak wynika z badania przeprowadzonego przez portal Gazeta.pl i spółkę Polskie Badania Internetu, aż 3 mln Polaków czyta blogi pisane przez ok. 570 tys. osób. Najważniejszymi przyczynami, z powodu których Polacy czytają blogi, są: chęć poznawania innych osób, sięganie po humorystyczne treści oraz związek tematyczny blogów z zainteresowaniami. Popularność blogowania autorzy badań tłumaczą rodzinną specyfiką naszej kultury, w tym również większą niż w innych narodach skłonnością do zwierzania się . Serwis technorati agregujący wpisy z blogów całego świata w czerwcu 2008 zaindeksował ponad 12,8 mln blogów. To pokazuje, jak dużą popularnością cieszą się blogi i jak duża jest blogosfera (wszyscy piszący blogi).

Inną grupą serwisów w nurcie Web 2.0 są amerykański Digg.com oraz polski odpowiednik wykop.pl. Ideą tego typu serwisów jest polecanie (wykopywanie) linków do ciekawych informacji w Internecie. Aktywni użytkownicy serwisów zgłaszają i oceniają zgłaszane strony. Na stronach tych najczęściej znajdują się wiadomości, zdjęcia lub materiały video. Jeśli odpowiednio duża grupa użytkowników uzna materiał za wartościowy i zagłosuje na niego (wykopie), link pojawia się na stronie głównej serwisu. Dzięki takiemu mechanizmowi to internauci decydują, jakie treści pojawiają się w serwisie, można stwierdzić, że funkcję redaktorów pełnią najwierniejsi użytkownicy. Najczęściej treści w tych serwisach mają humorystyczny charakter, co przysparza im dużą rzeszę wiernych fanów.

W roku 2007 dynamika wzrostu użytkowników fotki załamała się. Na polskim rynku portali społecznościowych pojawiła się nasza-klasa.pl, która w ciągu roku dosłownie zdeklasowała konkurencję i jest bezsprzecznie największym portalem społecznościowym w Polsce (7,6 miliona użytkowników w czerwcu 2008). Pierwszym czynnikiem sukcesu była duża grupa docelowa. Nasza-klasa przeznaczona jest dla wszystkich, którzy skończyli szkołę – im dawniej, tym lepiej. Dzięki temu, z portalu, oprócz bardzo młodych użytkowników, korzystają również osoby po 25 roku życia. Fenomen portalu polega na zaspokojeniu bardzo silnej, realnej potrzeby, występującej w „prawdziwym” życiu – utrzymania kontaktu z ludźmi, z którymi chodziło się do szkoły. Nasza-klasa zaspokaja tą potrzebę bardzo skutecznie i stąd bierze się jej popularność. Jeśli przyjrzymy się portalowi z bliska, szybko dojdziemy do wniosku, że nie oferuje on żadnej funkcjonalności, której nie moglibyśmy znaleźć gdzieś indziej w sieci. Unikatowe jest przyporządkowanie użytkowników do szkół i klas – choć warto zauważyć, że już w 2003 roku pojawił się serwis szkolnelata.pl, o podobnej funkcjonalności. Nie odniósł jednak sukcesu, nie trafił w odpowiedni czas i nie zdobył masy krytycznej potrzebnej do uzyskania popularności.

Rok po powstaniu MySpace powstał najpopularniejszy dzisiaj (5 miejsce na świecie) portal społecznościowy Facebook. Założył go ówczesny student Harvardu – Mark Zuckerberg. Olbrzymią popularność zawdzięcza przede wszystkim udostępnieniu otwartej platformy dla programistów (ang. Application Programming Interface – API ), umożliwiającej tworzenie dodatków (ang. widget) do strony przez niezależnych programistów. Dzięki temu, oprócz standardowych funkcjonalności społecznościowych znanych z MySpace, Facebook zawiera tysiące niezależnych aplikacji. Twórcy aplikacji mogą czerpać zyski z reklam pojawiających się w ich aplikacjach. Udostępnienie API zmienił zamknięty, co do swojej formy, serwis w otwartą platformę, która rozwija się dzięki tysiącom programistów na całym świecie. Platforma Facebook jest olbrzymim krokiem naprzód dla całej branży internetowej – napisał na swoim blogu Marc Andressen, jeden z założycieli Netscape Corporation .
Rozwój serwisów bazujących na treściach generowanych przez użytkowników był tak znaczący, że w 2004 Tom O’ O’Reilly (właściciel wydawnictwa O’Reilly Media) sformułował termin Web 2.0. Oznacza on serwisy, na których treści tworzone są przez użytkowników, a rola twórcy serwisu sprowadza się do zapewnienia platformy umożliwiającej tworzenie treści. Serwisy te, w odróżnieniu od portali (Web 1.0) są redagowane nie przez zespoły redakcyjne, a przez użytkowników. Z tego powodu w 2006 roku prestiżowy tygodnik „Time” za człowieka roku uznał Internautę – użytkownika Internetu.