DIR – serwis typowo komputerowy

Agregatory treści działają głównie na bazie technologii XML (Extensible Markup Language), a w szczególności RSS (Really Simple Syndication). Technologie te umożliwiają przesyłanie spisu treści wybranej strony internetowej czy portalu (więcej szczegółów o technologii XML i RSS znajdzie się w kolejnym podrozdziale). W takim spisie treści, nazywanym kanałem RSS (ang. RSS feed), znajduje się: tytuł wiadomości, data stworzenia, streszczenie oraz link do strony portalu – właściciela kanału RSS, gdzie znajduje się pełna strona wiadomości. Za pomocą takiego spisu treści wiadomości są przesyłane do agregatora, który dalej udostępnia je swoim użytkownikom. Korzystanie z kanałów RSS przynosi korzyści zarówno użytkownikom, jak i ich właścicielom. Użytkownicy mają pewność, że wszystkie wiadomości z danego portalu niemalże same do nich trafią. Nie tracą czasu na wchodzenie na kilka różnych portali, otwierają jedną stronę agregatora, gdzie obok siebie mają dostępnych kilka spisów treści ulubionych portali internetowych. Ponadto agregatory RSS, bazując na dacie wiadomości, informują użytkownika, czy od czasu jego ostatniej wizyty w danym kanale pojawiły się nowe wiadomości. Właściciele portali mają gwarancję, że użytkownik, który korzysta z ich kanału RSS będzie regularnie odwiedzał ich stronę i nie zapomni o jej istnieniu. Z tego właśnie powodu na stronach internetowych bardzo często można zauważyć pomarańczowy znaczek oznaczający kanał RSS.

Filozofię promocji poprzez internet mobilny przyjął Onet i jak przystało na lidera polskiego Internetu jako pierwszy wśród największych portali stworzył wersję mobilną serwisu dostępną pod adresem lajt.onet.pl, która do dziś jest bardzo intensywnie promowana.
Lajt’owa wersja Onetu została przystosowana do potrzeb urządzeń mobilnych, zgodnie z wcześniej wymienionymi wytycznymi. Zawiera bardzo mało grafiki, nie za dużo tekstów, co powoduje, że jest lekka i szybko się wczytuje. Znajdują się na niej tylko najważniejsze informacje, którymi może być zainteresowany mobilny internauta. Podobne wersje mobilne stworzyli główni rywale – gazeta.mobi, mobiinteria.pl oraz mini.wp.pl. Intensywnie swoją wersję mobilną promuje portal finansowy Bankier.pl, dostępną pod adresem m.bankier.pl.

Inną grupą serwisów w nurcie Web 2.0 są amerykański Digg.com oraz polski odpowiednik wykop.pl. Ideą tego typu serwisów jest polecanie (wykopywanie) linków do ciekawych informacji w Internecie. Aktywni użytkownicy serwisów zgłaszają i oceniają zgłaszane strony. Na stronach tych najczęściej znajdują się wiadomości, zdjęcia lub materiały video. Jeśli odpowiednio duża grupa użytkowników uzna materiał za wartościowy i zagłosuje na niego (wykopie), link pojawia się na stronie głównej serwisu. Dzięki takiemu mechanizmowi to internauci decydują, jakie treści pojawiają się w serwisie, można stwierdzić, że funkcję redaktorów pełnią najwierniejsi użytkownicy. Najczęściej treści w tych serwisach mają humorystyczny charakter, co przysparza im dużą rzeszę wiernych fanów.

Bańka internetowa dotknęła również polski rynek. Zbankrutowały duże portale arena.pl i ahoj.pl. Jednym z menedżerów, który pracował w ahoj.pl był Rafał Agnieszczak. Zauważył, że największe koszty generuje tworzenie treści przez zespół redakcyjny. Bazując na pomyśle HotorNot stworzył w 2001 pierwszy polski portal społecznościowy – fotka.pl. Idea portalu jest równie prosta jak pierwowzoru. Użytkownicy zamieszczają na swoje stronie – profilu zdjęcia, a inni użytkownicy je oceniają. Różnicą jest skala ocen 1-11, w pierwowzorze 0 lub 1. Portal bazuje na potrzebie zaprezentowania siebie, chęci bycia docenionym przez innych. Fotka zdobyła ogromną popularność w latach 2004-2006, kiedy to ceny dostępu do Internetu znacząco się obniżyły i w sieci pojawiło się bardzo dużo młodych osób.

Amerykańscy fizycy zdołali znacznie przybliżyć możliwość zbadania najodleglejszej historii Ziemi, chodzi o sam moment jej powstania. Udało się w im w warunkach laboratoryjnych uzyskać wyższą temperaturę niż ta panująca obecnie na Słońcu. Jest ona bliska tej która wytworzyła się podczas tzw. wielkiego wybuchu, kiedy to zdaniem uczonych powstał Wszechświat, czyli wszystko co nas otacza.

Amerykanie uzyskali tak wysoką temperaturę dzięki zastosowaniu najnowszego akceleratora cząstek RHIC w Brookhaven. Dokładnie cała operacja była zderzeniem pędzących z prędkością światła jonów złota. Udało się uzyskać temperaturę tysiąc razy wyższą od tej na Słońcu.

Była to pierwsza tego typu operacja, więcej informacji na pewno uda się uzyskać dopiero po powtórzeniu zderzenia w europejskim akceleratorze hadronów znajdującym się pod Genewą. Ma on o wiele większe możliwości od amerykańskiego, pozwoli on na dokładniejsze przestudiowanie całego procesu oraz odtworzenie warunków panujących w czasie wielkiego wybuchu.