DIR – serwis typowo komputerowy

Filozofię promocji poprzez internet mobilny przyjął Onet i jak przystało na lidera polskiego Internetu jako pierwszy wśród największych portali stworzył wersję mobilną serwisu dostępną pod adresem lajt.onet.pl, która do dziś jest bardzo intensywnie promowana.
Lajt’owa wersja Onetu została przystosowana do potrzeb urządzeń mobilnych, zgodnie z wcześniej wymienionymi wytycznymi. Zawiera bardzo mało grafiki, nie za dużo tekstów, co powoduje, że jest lekka i szybko się wczytuje. Znajdują się na niej tylko najważniejsze informacje, którymi może być zainteresowany mobilny internauta. Podobne wersje mobilne stworzyli główni rywale – gazeta.mobi, mobiinteria.pl oraz mini.wp.pl. Intensywnie swoją wersję mobilną promuje portal finansowy Bankier.pl, dostępną pod adresem m.bankier.pl.

Postęp technologiczny w dziedzinie sprzętu komputerowego i mobilnego, spowodował, że telefony komórkowe dysponują mocą obliczeniową porównywalną z komputerami sprzed kilku lat. Nowoczesna sieć GSM – 3G, pozwalająca na transfer danych z prędkością kilku megabitów na sekundę (Mbps) powoduje, że dostęp do Internetu można mieć dosłownie wszędzie. Jeśli dodamy, że nawet w Polsce ilość telefonów komórkowych z aktywnymi kartami SIM przekroczyła liczbę mieszkańców to widać, że rynek Internetu mobilnego będzie rozwijał się bardzo dynamicznie. Gdy w październiku 2006 ruszyła rejestracja domen .mobi – przeznaczonych do umieszczania na nich stron w wersjach mobilnych, w pierwszych 8 godzinach zarejestrowano 75 000 domen. Zainteresowanie Internetem mobilnym rośnie wraz z ciągłym wzrostem ilości jego użytkowników. Eksperci nie są zgodni, w jakim kierunku będzie się rozwijał mobilny Internet. Pierwsza z koncepcji zakłada, że strony internetowe, istniejące już w sieci będą miały swoje odpowiedniki dostosowane do przeglądania w telefonach komórkowych i innych urządzeniach mobilnych. Dostosowanie takie polega na:
• Ograniczeniu rozmiaru strony, co spowoduje, że będzie się ona ładowała szybciej na urządzeniach wykorzystujących mobilny Internet, który mimo wszystko jest znacznie wolniejszy od tradycyjnego.
• Przeprojektowaniu nawigacji – małe ekrany urządzeń mobilnych wymagają dostosowania do ich rozmiarów nawigacji na stronach.
• Dostosowaniu technologicznemu – różne telefony, mają wbudowane różne przeglądarki o diametralnie różnych możliwościach technicznych.
• Analizie informacji na stronie – strony mobilne wykorzystywane są w zupełnie innych sytuacjach niż strony tradycyjne (na przykład w podróży), co powoduje, że należy je projektować pod kątem specyficznych potrzeb użytkowników.

Portale zostały stworzone jako internetowe odpowiedniki gazet, więc od początku swoją działalność opierały na reklamie – ten rodzaj przychodów stanowi około 70% całości (w zależności od portalu proporcje te mogą się zmieniać). Pozostała część przychodów pochodzi ze sprzedaży reklam w Internecie (tak zwane e-commerce) oraz z płatnych usług (na przykład elektroniczna poczta), które stanowią jednak margines. Reklama sprzedawana na portalach jest bardzo podobna do tej sprzedawanej w gazetach. Można wykupić powierzchnię strony o określonej powierzchni i kształcie i tam zamieścić swoją reklamę. Jednostką rozliczeniową jest 1000 wejść na stronę, na której znajduje się reklama. Ten format sprzedaży reklamy określany jest z języka angielskiego jako Display. Równie popularna jest reklama tekstowa dopasowywana kontekstowo do treści strony – Google Adsense. Struktura przychodów portalu społecznościowego na przykładzie Fotka.pl opiera się na 3 filarach o równym znaczeniu. Jedna trzecia przychodów pochodzi z reklamy tekstowej, jedna trzecia z reklamy graficznej, a pozostała część z usług płatnych sprzedawanych użytkownikom.
Warto przyjrzeć się bliżej dwóm ostatnim składnikom, ponieważ różnią się one znacznie od tych występujących na portalach. Portale społecznościowe posiadają wiernych użytkowników, którzy traktują je jako coś osobistego, własne, wirtualne miejsce do spędzania czasu. W tym przypadku standardowa reklama w modelu Display nie zawsze dociera do młodych użytkowników tego typu portali. Aby wzmocnić przekaz reklamowy oraz budować związek z reklamowaną marką, często w powiązaniu z banerami, stosuje akcje promocyjne, wciągające użytkowników do aktywnej zabawy, dzięki czemu budują się pozytywne skojarzenia z produktem. Wzorcowym przykładem takiej akcji, jest promocja bielizny marki Sloogi na portalu fotka.pl. Sloogi utworzyło portal reklamowy o funkcjonalności zbliżonej do fotki oraz zorganizowało konkurs polegający na umieszczaniu zdjęć w bieliźnie tej marki na portalu. Inni użytkownicy oceniali i wybierali najlepsze zdjęcia. Akcja okazała się dużym sukcesem, ponieważ użytkownicy zdobywali nagrody za to, co sami lubili robić – czyli za prezentowanie swoich zdjęć. Akcja tego typu została później powtórzona przez inne marki, między innymi producenta napojów energetycznych XXL. Ostatnią grupą przychodów jest sprzedaż wirtualnych usług. Fotka sprzedaje wirtualny status gwiazdy, dzięki któremu użytkownik ma szereg udogodnień na portalu (m.in. kolorowy login, możliwość przyznania oceny 11 przy standardowej 10 stopniowej skali, wyróżnienie w wyszukiwarce). Okazuje się, że użytkownicy portalu są do niego na tyle mocno przywiązani, że za takie udogodnienia gotowi są płacić nawet 10 zł miesięcznie . Duża lojalność użytkowników portali społecznościowych pozwala wykorzystać nowe możliwości atrakcyjnej reklamy, co powoduje, że portale Web 2.0 stają się jeszcze bardziej dochodowymi firmami.

Stany Zjednoczone oraz Rosja zobowiązały się do współpracy oraz podjęcia działań mających na celu walkę z przestępczością w sieciach elektronicznych. Oba kraje dysponują ogromnym potencjałem naukowym, oba są zagrożone na tego typu ataki. Ciekawa jest jednak pozycja Rosji w tym duecie, która często bywa oskarżana, że sama korzysta z tego typu narzędzi do walki z ościennymi krajami. Przykładem może być zeszłoroczna akcja w stosunku do Estonii, gdzie atak hakerów praktycznie sparaliżował na cały dzień ten niewielki kraj. Łączy się go z władzami Rosji, jednak konkretnych dowodów brak.

Inna ciekawostka to różnica zdań pomiędzy partnerami. Rosja chce zupełnie rozdzielić internet na cywilny i wojskowy, tak aby cywile nie mieli dostępu do tej drugiej części. Z kolei USA opowiadają się za lepsza kontrolą oraz prewencją, jednak nie chcą korzystać z tak drastycznych metod. Według nich nie da się fizycznie podzielić ogromnych już dziś zasobów internetu na te wojskowe i cywilne. Potrzebna byłaby budowa zupełnie nowych sieci co wiązałoby się z ogromnymi i bezsensownymi kosztami.