DIR – serwis typowo komputerowy

Pierwszą analizowaną kategorią agregatorów treści są czytniki RSS instalowane w systemie operacyjnym komputera. Podstawowym kryterium decydującym o przynależności oprogramowania do tej grupy jest konieczność dostarczenia pliku instalacyjnego z programem na dysk twardy komputera, a następnie instalacja w systemie operacyjnym.
Pierwsze kanały RSS powstały w latach 1999-2000. Struktura kanału, która szczegółowo zostanie omówiona w kolejnym podrozdziale, nie sprzyja wygodnemu czytaniu w przeglądarce. Co prawda już w 2000 roku przeglądarka Netscape miała wbudowaną obsługę kanałów RSS, ale znacznie wygodniejsze korzystanie z kanałów RSS zapewnia program dedykowany do tego celu, tak zwany Czytnik kanałów RSS (RSS Reader). Czytnik kanałów, to aplikacja pobierana z Internetu i instalowana w systemie operacyjnym. Zwykle po instalacji subskrybowana (subskrybowanie kanału oznacza dodanie go do czytnika RSS ) jest domyślna lista kanałów.

Agregatory treści działają głównie na bazie technologii XML (Extensible Markup Language), a w szczególności RSS (Really Simple Syndication). Technologie te umożliwiają przesyłanie spisu treści wybranej strony internetowej czy portalu (więcej szczegółów o technologii XML i RSS znajdzie się w kolejnym podrozdziale). W takim spisie treści, nazywanym kanałem RSS (ang. RSS feed), znajduje się: tytuł wiadomości, data stworzenia, streszczenie oraz link do strony portalu – właściciela kanału RSS, gdzie znajduje się pełna strona wiadomości. Za pomocą takiego spisu treści wiadomości są przesyłane do agregatora, który dalej udostępnia je swoim użytkownikom. Korzystanie z kanałów RSS przynosi korzyści zarówno użytkownikom, jak i ich właścicielom. Użytkownicy mają pewność, że wszystkie wiadomości z danego portalu niemalże same do nich trafią. Nie tracą czasu na wchodzenie na kilka różnych portali, otwierają jedną stronę agregatora, gdzie obok siebie mają dostępnych kilka spisów treści ulubionych portali internetowych. Ponadto agregatory RSS, bazując na dacie wiadomości, informują użytkownika, czy od czasu jego ostatniej wizyty w danym kanale pojawiły się nowe wiadomości. Właściciele portali mają gwarancję, że użytkownik, który korzysta z ich kanału RSS będzie regularnie odwiedzał ich stronę i nie zapomni o jej istnieniu. Z tego właśnie powodu na stronach internetowych bardzo często można zauważyć pomarańczowy znaczek oznaczający kanał RSS.

Web 2.0 przyniosło również innowacyjne podejście do gromadzenia wiedzy. Jednym, że sztandarowych serwisów nowego nurtu, z którego korzystano przy tworzeniu niniejszej pracy, jest encyklopedia Internetowa Wikipedia, która jest własnością fundacji Wikimedia, a tworzona i redagowana jest przez Internautów. Dzięki temu bardzo szybko znajdują się w niej nowe hasła. Można wręcz stwierdzić, że Wikipedia jest żywym organizmem opisującym rzeczywistość i nadążającym za zmianami rzeczywistości. Ponadto encyklopedia ta jest otwarta, działa na licencji GNU FDL, co powoduje, że wszystkie teksty mogą być kopiowane, modyfikowane i publikowane bez zgody autora. Dzięki temu każdy mógłby zgodne z prawem wydać papierową wersję Wikipedii. W polskiej wersji encyklopedii opracowanych jest ponad 500 tys. haseł (i liczba ta stale rośnie!)(zob. Rys. 11), a w angielskiej wersji ponad 1,4 mln . Dla porównania drukowana Wielka Encyklopedia PWN, zawiera tylko 140 tys. haseł w bagatela 30 tomach (informację tą można znaleźć również w Wikipedii) .
Jakość wiedzy zgromadzonej w Wikipedii gwarantuje duże grono edytorów oraz mechanizmy weryfikujące treści. Szybkość, z jaką opisywane są nowe hasła można prześledzić na podstawie innowacyjnego i przełomowego wynalazku, jakim jest Wielki Zderzacz Hadronów . Został on uruchomiony 10 września bieżącego roku, a informacja o jego uruchomieniu znalazła się w Wikipedii tego samego dnia o godzinie 19:00. Co ciekawe, ponad 60% opisanych polskich haseł zostało stworzonych przez zaledwie stu internautów. Odbiorców treści jest znacznie więcej – w czerwcu 2008 z Wikipedii skorzystało niemalże 6 mln Polaków.

Wraz z rozwojem technologii oraz wzrostem przepustowości łącz internetowych, możliwe stało się publikowanie materiałów video coraz lepszej jakości. W początkowej fazie tej usługi, tradycyjne telewizje zamieszczały fragmenty swoich programów w sieci. Trend Web 2.0 spowodował, że to użytkownicy chcieli tworzyć treść video i zamieszczać ją w sieci. Barierą do powstania serwisu umożliwiającego zamieszczanie plików video była olbrzymia przepustowość łącza internetowego potrzebnego do obsługi dużej liczby plików. Dlatego też serwis YouTube, spełniający takie potrzeby użytkowników, powstał dopiero w lutym 2005 roku. Jego hasło Broad Cast Yourself – w wolnym tłumaczeniu oznacza „rozgłoś/wyemituj siebie” i w pełni oddaje funkcjonalność serwisu. Zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać materiały video oraz je komentować. Oglądać mogą je wszyscy użytkownicy.
YouTube od początku istnienia cieszył się dużą popularnością. Po półtora roku istnienia mógł się pochwalić oglądalnością na poziomie 100 mln wyświetleń filmów dziennie. W październiku 2006 serwis został kupiony przez Google za 1,65 miliarda dolarów. W kwietniu 2008 na portalu znajdowało się ponad 80 milionów plików video. Najczęściej oglądane nagrania osiągnęły prawie 100 milionów odsłon. Przepustowość łącza potrzebnego do utrzymania serwisu jest porównywalna do przepustowości całego Internetu w roku 2000. Dziennie utrzymanie łącza kosztuje około miliona dolarów. Serwis w pierwszym kwartale 2008 nie był jeszcze rentowny, ale magazyn Forbs w swoim artykule szacuje, że firma zamknie rok 2008 zyskiem w wysokości 200 milionów dolarów .

Inną grupą serwisów w nurcie Web 2.0 są amerykański Digg.com oraz polski odpowiednik wykop.pl. Ideą tego typu serwisów jest polecanie (wykopywanie) linków do ciekawych informacji w Internecie. Aktywni użytkownicy serwisów zgłaszają i oceniają zgłaszane strony. Na stronach tych najczęściej znajdują się wiadomości, zdjęcia lub materiały video. Jeśli odpowiednio duża grupa użytkowników uzna materiał za wartościowy i zagłosuje na niego (wykopie), link pojawia się na stronie głównej serwisu. Dzięki takiemu mechanizmowi to internauci decydują, jakie treści pojawiają się w serwisie, można stwierdzić, że funkcję redaktorów pełnią najwierniejsi użytkownicy. Najczęściej treści w tych serwisach mają humorystyczny charakter, co przysparza im dużą rzeszę wiernych fanów.

Najnowszy standard popularnego formatu przesyłu danych jest gotowy. Bluetooth 4.0 już niedługo zastąpi swojego poprzednika, w ciągu zaledwie kilku miesięcy osiągnięto wiele daleko idących zmian. Nowe Bluetooth ma być przede wszystkim bardziej energooszczędne w stosunku do wersji 3.0.

Bluetooth SIG czyli organizacja pracująca nad rozwojem tej technologii opracowała rozwiązania, które pozwalają na osiąganie o wiele większych prędkości przesyłu danych. Obecnie wynoszą one około 24 MB/s, co czyni z Bluetooth znakomity sposób na szybką i prosta wymianę informacji. Dodatkowo daleko idąca redukcja zużycia energii pozwoli na jeszcze szersze jego wykorzystywanie w urządzeniach mobilnych.

Bluetooth 4.0 jest dostępny w dwóch wersjach, zupełnie nowej i nakładki. Pierwsza będzie instalowana tylko w nowych urządzeniach, druga będzie mogła działać nawet na istniejących już kontrolerach. Rozwiązanie to jest znakomite, pozwoli na korzystanie z najnowszej technologii nawet na starszym sprzęcie elektronicznych.