DIR – serwis typowo komputerowy

Agregatory treści działają głównie na bazie technologii XML (Extensible Markup Language), a w szczególności RSS (Really Simple Syndication). Technologie te umożliwiają przesyłanie spisu treści wybranej strony internetowej czy portalu (więcej szczegółów o technologii XML i RSS znajdzie się w kolejnym podrozdziale). W takim spisie treści, nazywanym kanałem RSS (ang. RSS feed), znajduje się: tytuł wiadomości, data stworzenia, streszczenie oraz link do strony portalu – właściciela kanału RSS, gdzie znajduje się pełna strona wiadomości. Za pomocą takiego spisu treści wiadomości są przesyłane do agregatora, który dalej udostępnia je swoim użytkownikom. Korzystanie z kanałów RSS przynosi korzyści zarówno użytkownikom, jak i ich właścicielom. Użytkownicy mają pewność, że wszystkie wiadomości z danego portalu niemalże same do nich trafią. Nie tracą czasu na wchodzenie na kilka różnych portali, otwierają jedną stronę agregatora, gdzie obok siebie mają dostępnych kilka spisów treści ulubionych portali internetowych. Ponadto agregatory RSS, bazując na dacie wiadomości, informują użytkownika, czy od czasu jego ostatniej wizyty w danym kanale pojawiły się nowe wiadomości. Właściciele portali mają gwarancję, że użytkownik, który korzysta z ich kanału RSS będzie regularnie odwiedzał ich stronę i nie zapomni o jej istnieniu. Z tego właśnie powodu na stronach internetowych bardzo często można zauważyć pomarańczowy znaczek oznaczający kanał RSS.

Inną filozofią tworzenia stron mobilnych jest One Web. Polega ona na zachowaniu tego samego adresu strony dla wersji tradycyjnej oraz mobilnej. Serwer www miałby automatycznie dostosowywać wygląd strony do odpowiedniej rozdzielczości ekranu czy możliwości urządzenia. W praktyce idea ta jest trudna do wprowadzenia w życie, ale z drugiej strony urządzenia takie jak iPod, z dużym ekranem i wbudowaną przeglądarką Safari, pozwalają na komfortowe oglądanie niemalże każdej strony w Internecie bez specjalnego jej dostosowywania.
Ideę One Web inaczej rozumie producent przeglądarki internetowej Opera. Mobilna wersja przeglądarki – Opera Mini, po wpisaniu adresu łączy się z zewnętrznym serwerem, który przy użyciu technologii Small Screen Rendering dostosowuje zwykłe strony tak, aby były poprawnie wyświetlane na ekranie urządzenia przenośnego. Opera Mini obsługuje technologię JavaScript, ale nie radzi sobie z Flash. Dzięki takiemu działaniu twórcy stron nie muszą się martwić o tworzenie specjalnych, mobilnych wersji swoich serwisów. Pracę tę za nich wykona serwer firmy Opera. Wyjątkiem jest dostosowanie treści serwisu do potrzeb mobilnego użytkownika – tego serwer nie jest w stanie zrobić (treść będzie identyczna jak na zwykłej stronie).
Niezależnie, która koncepcja rozwoju Internetu mobilnego okaże się słuszna, pewne jest, że ten rodzaj usług będzie się bardzo dynamicznie rozwijał i w niedalekiej przyszłości będzie stanowił ważną część Internetu. Firma Google, udostępniła już mobilną wersję reklam kontekstowych AdSense, więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby również mobilne serwisy przynosiły zyski.

Inną grupą serwisów w nurcie Web 2.0 są amerykański Digg.com oraz polski odpowiednik wykop.pl. Ideą tego typu serwisów jest polecanie (wykopywanie) linków do ciekawych informacji w Internecie. Aktywni użytkownicy serwisów zgłaszają i oceniają zgłaszane strony. Na stronach tych najczęściej znajdują się wiadomości, zdjęcia lub materiały video. Jeśli odpowiednio duża grupa użytkowników uzna materiał za wartościowy i zagłosuje na niego (wykopie), link pojawia się na stronie głównej serwisu. Dzięki takiemu mechanizmowi to internauci decydują, jakie treści pojawiają się w serwisie, można stwierdzić, że funkcję redaktorów pełnią najwierniejsi użytkownicy. Najczęściej treści w tych serwisach mają humorystyczny charakter, co przysparza im dużą rzeszę wiernych fanów.

Rok po powstaniu MySpace powstał najpopularniejszy dzisiaj (5 miejsce na świecie) portal społecznościowy Facebook. Założył go ówczesny student Harvardu – Mark Zuckerberg. Olbrzymią popularność zawdzięcza przede wszystkim udostępnieniu otwartej platformy dla programistów (ang. Application Programming Interface – API ), umożliwiającej tworzenie dodatków (ang. widget) do strony przez niezależnych programistów. Dzięki temu, oprócz standardowych funkcjonalności społecznościowych znanych z MySpace, Facebook zawiera tysiące niezależnych aplikacji. Twórcy aplikacji mogą czerpać zyski z reklam pojawiających się w ich aplikacjach. Udostępnienie API zmienił zamknięty, co do swojej formy, serwis w otwartą platformę, która rozwija się dzięki tysiącom programistów na całym świecie. Platforma Facebook jest olbrzymim krokiem naprzód dla całej branży internetowej – napisał na swoim blogu Marc Andressen, jeden z założycieli Netscape Corporation .
Rozwój serwisów bazujących na treściach generowanych przez użytkowników był tak znaczący, że w 2004 Tom O’ O’Reilly (właściciel wydawnictwa O’Reilly Media) sformułował termin Web 2.0. Oznacza on serwisy, na których treści tworzone są przez użytkowników, a rola twórcy serwisu sprowadza się do zapewnienia platformy umożliwiającej tworzenie treści. Serwisy te, w odróżnieniu od portali (Web 1.0) są redagowane nie przez zespoły redakcyjne, a przez użytkowników. Z tego powodu w 2006 roku prestiżowy tygodnik „Time” za człowieka roku uznał Internautę – użytkownika Internetu.

Najnowszy standard popularnego formatu przesyłu danych jest gotowy. Bluetooth 4.0 już niedługo zastąpi swojego poprzednika, w ciągu zaledwie kilku miesięcy osiągnięto wiele daleko idących zmian. Nowe Bluetooth ma być przede wszystkim bardziej energooszczędne w stosunku do wersji 3.0.

Bluetooth SIG czyli organizacja pracująca nad rozwojem tej technologii opracowała rozwiązania, które pozwalają na osiąganie o wiele większych prędkości przesyłu danych. Obecnie wynoszą one około 24 MB/s, co czyni z Bluetooth znakomity sposób na szybką i prosta wymianę informacji. Dodatkowo daleko idąca redukcja zużycia energii pozwoli na jeszcze szersze jego wykorzystywanie w urządzeniach mobilnych.

Bluetooth 4.0 jest dostępny w dwóch wersjach, zupełnie nowej i nakładki. Pierwsza będzie instalowana tylko w nowych urządzeniach, druga będzie mogła działać nawet na istniejących już kontrolerach. Rozwiązanie to jest znakomite, pozwoli na korzystanie z najnowszej technologii nawet na starszym sprzęcie elektronicznych.