DIR – serwis typowo komputerowy

Sztuczna inteligencja od lat fascynuje ludzi. W filmach fantastycznych bardzo często, występują inteligentne roboty, które potrafią się same uczyć. Główne miejsce w rozważaniach na temat przyszłości Internetu, zajmuje kwestia inteligencji sieci. Eksperci zastanawiają się czy i kiedy sieć będzie mogła się uczyć i wnioskować na podstawie wprowadzanych danych.
Jedną z koncepcji przyszłego rozwoju Internetu jest Semantic Web (sieć semantyczna). Koncepcja współtworzona jest przez wspomnianego już w tej pracy ojca Internetu Sir Tima Bernersa-Lee, co znacznie zwiększa prawdopodobieństwo jej realizacji. Zakłada ona powstanie standardu opisującego treści w Internecie w sposób, który umożliwi urządzeniom i programom przetwarzanie informacji zgodnie z ich przeznaczeniem. W praktyce oznaczałoby to, że dane przesyłane wraz z ich opisem (meta-danymi) rozumiane byłyby i interpretowane przez komputery. Dzięki takiej konstrukcji Internetu, komputery mogłyby wnioskować na podstawie wprowadzanych danych, np. na podstawie danej “Ewa jest żoną Adama” możemy też dowiedzieć się, że Ewa jest kobietą, Adam mężczyzną, Adam jest mężem Ewy, żaden inny mężczyzna nie jest mężem Ewy, etc.
Już dzisiaj z Internetu codziennie korzystają miliony ludzi, a największe strony internetowe przynoszą ogromne zyski. Dzięki temu Internet cały czas rozwija się bardzo dynamicznie. Powstają kolejne strony i aplikacje, które przyciągają nowych użytkowników. Bez względu na to, jak będzie wyglądał Internet za kilka/kilkanaście lat, już dzisiaj z dużą pewnością można stwierdzić, że Internet jest jednym z fenomenów przełomu XX i XXI wieku.

Wraz z rozwojem technologii oraz wzrostem przepustowości łącz internetowych, możliwe stało się publikowanie materiałów video coraz lepszej jakości. W początkowej fazie tej usługi, tradycyjne telewizje zamieszczały fragmenty swoich programów w sieci. Trend Web 2.0 spowodował, że to użytkownicy chcieli tworzyć treść video i zamieszczać ją w sieci. Barierą do powstania serwisu umożliwiającego zamieszczanie plików video była olbrzymia przepustowość łącza internetowego potrzebnego do obsługi dużej liczby plików. Dlatego też serwis YouTube, spełniający takie potrzeby użytkowników, powstał dopiero w lutym 2005 roku. Jego hasło Broad Cast Yourself – w wolnym tłumaczeniu oznacza „rozgłoś/wyemituj siebie” i w pełni oddaje funkcjonalność serwisu. Zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać materiały video oraz je komentować. Oglądać mogą je wszyscy użytkownicy.
YouTube od początku istnienia cieszył się dużą popularnością. Po półtora roku istnienia mógł się pochwalić oglądalnością na poziomie 100 mln wyświetleń filmów dziennie. W październiku 2006 serwis został kupiony przez Google za 1,65 miliarda dolarów. W kwietniu 2008 na portalu znajdowało się ponad 80 milionów plików video. Najczęściej oglądane nagrania osiągnęły prawie 100 milionów odsłon. Przepustowość łącza potrzebnego do utrzymania serwisu jest porównywalna do przepustowości całego Internetu w roku 2000. Dziennie utrzymanie łącza kosztuje około miliona dolarów. Serwis w pierwszym kwartale 2008 nie był jeszcze rentowny, ale magazyn Forbs w swoim artykule szacuje, że firma zamknie rok 2008 zyskiem w wysokości 200 milionów dolarów .

Inną grupą serwisów w nurcie Web 2.0 są amerykański Digg.com oraz polski odpowiednik wykop.pl. Ideą tego typu serwisów jest polecanie (wykopywanie) linków do ciekawych informacji w Internecie. Aktywni użytkownicy serwisów zgłaszają i oceniają zgłaszane strony. Na stronach tych najczęściej znajdują się wiadomości, zdjęcia lub materiały video. Jeśli odpowiednio duża grupa użytkowników uzna materiał za wartościowy i zagłosuje na niego (wykopie), link pojawia się na stronie głównej serwisu. Dzięki takiemu mechanizmowi to internauci decydują, jakie treści pojawiają się w serwisie, można stwierdzić, że funkcję redaktorów pełnią najwierniejsi użytkownicy. Najczęściej treści w tych serwisach mają humorystyczny charakter, co przysparza im dużą rzeszę wiernych fanów.

Moda na ekologię coraz szerszym frontem wdziera się również na rynek nowych technologii. Niedawno przedstawiono projekt drukarki, która będzie całkowicie zgodna z najnowszymi standardami ekologicznymi. Urządzenie ma być ekologiczne z racji nieużywania do wydruków klasycznych tuszy drukarskich.

Przedstawiony projekt nie wnosi wiele nowego jeśli chodzi o samą budowę urządzenia. Technologicznie będzie ona wyglądała standardowo, jedyna zmiana, która została okrzyknięta nowatorskim rozwiązaniem, to środek służący do wydruku. Według wizjonera Hoyoung’a Lee, drukowanie może się odbyć poprzez zwykły grafit stosowany na przykład w ołówkach.

Jest to już kolejna ciekawa propozycja, jednak nie tyle oryginalna co poprzednia. Zgłoszono wówczas pomysł aby środkiem drukowania były ziarna kawy a dokładnie aby produkować z niej pewną formę tuszu. Pozwalałoby to wykorzystywać odnawialne źródło, w pełni ekologiczne, które wraz z papierem łatwo ulegałoby rozkładowi w środowisku naturalnym. Niestety, na razie owe pomysły czeka jeszcze daleka droga przed pełnym wdrożeniem.