DIR – serwis typowo komputerowy

Agregatory treści działają głównie na bazie technologii XML (Extensible Markup Language), a w szczególności RSS (Really Simple Syndication). Technologie te umożliwiają przesyłanie spisu treści wybranej strony internetowej czy portalu (więcej szczegółów o technologii XML i RSS znajdzie się w kolejnym podrozdziale). W takim spisie treści, nazywanym kanałem RSS (ang. RSS feed), znajduje się: tytuł wiadomości, data stworzenia, streszczenie oraz link do strony portalu – właściciela kanału RSS, gdzie znajduje się pełna strona wiadomości. Za pomocą takiego spisu treści wiadomości są przesyłane do agregatora, który dalej udostępnia je swoim użytkownikom. Korzystanie z kanałów RSS przynosi korzyści zarówno użytkownikom, jak i ich właścicielom. Użytkownicy mają pewność, że wszystkie wiadomości z danego portalu niemalże same do nich trafią. Nie tracą czasu na wchodzenie na kilka różnych portali, otwierają jedną stronę agregatora, gdzie obok siebie mają dostępnych kilka spisów treści ulubionych portali internetowych. Ponadto agregatory RSS, bazując na dacie wiadomości, informują użytkownika, czy od czasu jego ostatniej wizyty w danym kanale pojawiły się nowe wiadomości. Właściciele portali mają gwarancję, że użytkownik, który korzysta z ich kanału RSS będzie regularnie odwiedzał ich stronę i nie zapomni o jej istnieniu. Z tego właśnie powodu na stronach internetowych bardzo często można zauważyć pomarańczowy znaczek oznaczający kanał RSS.

Postęp technologiczny w dziedzinie sprzętu komputerowego i mobilnego, spowodował, że telefony komórkowe dysponują mocą obliczeniową porównywalną z komputerami sprzed kilku lat. Nowoczesna sieć GSM – 3G, pozwalająca na transfer danych z prędkością kilku megabitów na sekundę (Mbps) powoduje, że dostęp do Internetu można mieć dosłownie wszędzie. Jeśli dodamy, że nawet w Polsce ilość telefonów komórkowych z aktywnymi kartami SIM przekroczyła liczbę mieszkańców to widać, że rynek Internetu mobilnego będzie rozwijał się bardzo dynamicznie. Gdy w październiku 2006 ruszyła rejestracja domen .mobi – przeznaczonych do umieszczania na nich stron w wersjach mobilnych, w pierwszych 8 godzinach zarejestrowano 75 000 domen. Zainteresowanie Internetem mobilnym rośnie wraz z ciągłym wzrostem ilości jego użytkowników. Eksperci nie są zgodni, w jakim kierunku będzie się rozwijał mobilny Internet. Pierwsza z koncepcji zakłada, że strony internetowe, istniejące już w sieci będą miały swoje odpowiedniki dostosowane do przeglądania w telefonach komórkowych i innych urządzeniach mobilnych. Dostosowanie takie polega na:
• Ograniczeniu rozmiaru strony, co spowoduje, że będzie się ona ładowała szybciej na urządzeniach wykorzystujących mobilny Internet, który mimo wszystko jest znacznie wolniejszy od tradycyjnego.
• Przeprojektowaniu nawigacji – małe ekrany urządzeń mobilnych wymagają dostosowania do ich rozmiarów nawigacji na stronach.
• Dostosowaniu technologicznemu – różne telefony, mają wbudowane różne przeglądarki o diametralnie różnych możliwościach technicznych.
• Analizie informacji na stronie – strony mobilne wykorzystywane są w zupełnie innych sytuacjach niż strony tradycyjne (na przykład w podróży), co powoduje, że należy je projektować pod kątem specyficznych potrzeb użytkowników.

Portale zostały stworzone jako internetowe odpowiedniki gazet, więc od początku swoją działalność opierały na reklamie – ten rodzaj przychodów stanowi około 70% całości (w zależności od portalu proporcje te mogą się zmieniać). Pozostała część przychodów pochodzi ze sprzedaży reklam w Internecie (tak zwane e-commerce) oraz z płatnych usług (na przykład elektroniczna poczta), które stanowią jednak margines. Reklama sprzedawana na portalach jest bardzo podobna do tej sprzedawanej w gazetach. Można wykupić powierzchnię strony o określonej powierzchni i kształcie i tam zamieścić swoją reklamę. Jednostką rozliczeniową jest 1000 wejść na stronę, na której znajduje się reklama. Ten format sprzedaży reklamy określany jest z języka angielskiego jako Display. Równie popularna jest reklama tekstowa dopasowywana kontekstowo do treści strony – Google Adsense. Struktura przychodów portalu społecznościowego na przykładzie Fotka.pl opiera się na 3 filarach o równym znaczeniu. Jedna trzecia przychodów pochodzi z reklamy tekstowej, jedna trzecia z reklamy graficznej, a pozostała część z usług płatnych sprzedawanych użytkownikom.
Warto przyjrzeć się bliżej dwóm ostatnim składnikom, ponieważ różnią się one znacznie od tych występujących na portalach. Portale społecznościowe posiadają wiernych użytkowników, którzy traktują je jako coś osobistego, własne, wirtualne miejsce do spędzania czasu. W tym przypadku standardowa reklama w modelu Display nie zawsze dociera do młodych użytkowników tego typu portali. Aby wzmocnić przekaz reklamowy oraz budować związek z reklamowaną marką, często w powiązaniu z banerami, stosuje akcje promocyjne, wciągające użytkowników do aktywnej zabawy, dzięki czemu budują się pozytywne skojarzenia z produktem. Wzorcowym przykładem takiej akcji, jest promocja bielizny marki Sloogi na portalu fotka.pl. Sloogi utworzyło portal reklamowy o funkcjonalności zbliżonej do fotki oraz zorganizowało konkurs polegający na umieszczaniu zdjęć w bieliźnie tej marki na portalu. Inni użytkownicy oceniali i wybierali najlepsze zdjęcia. Akcja okazała się dużym sukcesem, ponieważ użytkownicy zdobywali nagrody za to, co sami lubili robić – czyli za prezentowanie swoich zdjęć. Akcja tego typu została później powtórzona przez inne marki, między innymi producenta napojów energetycznych XXL. Ostatnią grupą przychodów jest sprzedaż wirtualnych usług. Fotka sprzedaje wirtualny status gwiazdy, dzięki któremu użytkownik ma szereg udogodnień na portalu (m.in. kolorowy login, możliwość przyznania oceny 11 przy standardowej 10 stopniowej skali, wyróżnienie w wyszukiwarce). Okazuje się, że użytkownicy portalu są do niego na tyle mocno przywiązani, że za takie udogodnienia gotowi są płacić nawet 10 zł miesięcznie . Duża lojalność użytkowników portali społecznościowych pozwala wykorzystać nowe możliwości atrakcyjnej reklamy, co powoduje, że portale Web 2.0 stają się jeszcze bardziej dochodowymi firmami.

W roku 2007 dynamika wzrostu użytkowników fotki załamała się. Na polskim rynku portali społecznościowych pojawiła się nasza-klasa.pl, która w ciągu roku dosłownie zdeklasowała konkurencję i jest bezsprzecznie największym portalem społecznościowym w Polsce (7,6 miliona użytkowników w czerwcu 2008). Pierwszym czynnikiem sukcesu była duża grupa docelowa. Nasza-klasa przeznaczona jest dla wszystkich, którzy skończyli szkołę – im dawniej, tym lepiej. Dzięki temu, z portalu, oprócz bardzo młodych użytkowników, korzystają również osoby po 25 roku życia. Fenomen portalu polega na zaspokojeniu bardzo silnej, realnej potrzeby, występującej w „prawdziwym” życiu – utrzymania kontaktu z ludźmi, z którymi chodziło się do szkoły. Nasza-klasa zaspokaja tą potrzebę bardzo skutecznie i stąd bierze się jej popularność. Jeśli przyjrzymy się portalowi z bliska, szybko dojdziemy do wniosku, że nie oferuje on żadnej funkcjonalności, której nie moglibyśmy znaleźć gdzieś indziej w sieci. Unikatowe jest przyporządkowanie użytkowników do szkół i klas – choć warto zauważyć, że już w 2003 roku pojawił się serwis szkolnelata.pl, o podobnej funkcjonalności. Nie odniósł jednak sukcesu, nie trafił w odpowiedni czas i nie zdobył masy krytycznej potrzebnej do uzyskania popularności.

Rok po powstaniu MySpace powstał najpopularniejszy dzisiaj (5 miejsce na świecie) portal społecznościowy Facebook. Założył go ówczesny student Harvardu – Mark Zuckerberg. Olbrzymią popularność zawdzięcza przede wszystkim udostępnieniu otwartej platformy dla programistów (ang. Application Programming Interface – API ), umożliwiającej tworzenie dodatków (ang. widget) do strony przez niezależnych programistów. Dzięki temu, oprócz standardowych funkcjonalności społecznościowych znanych z MySpace, Facebook zawiera tysiące niezależnych aplikacji. Twórcy aplikacji mogą czerpać zyski z reklam pojawiających się w ich aplikacjach. Udostępnienie API zmienił zamknięty, co do swojej formy, serwis w otwartą platformę, która rozwija się dzięki tysiącom programistów na całym świecie. Platforma Facebook jest olbrzymim krokiem naprzód dla całej branży internetowej – napisał na swoim blogu Marc Andressen, jeden z założycieli Netscape Corporation .
Rozwój serwisów bazujących na treściach generowanych przez użytkowników był tak znaczący, że w 2004 Tom O’ O’Reilly (właściciel wydawnictwa O’Reilly Media) sformułował termin Web 2.0. Oznacza on serwisy, na których treści tworzone są przez użytkowników, a rola twórcy serwisu sprowadza się do zapewnienia platformy umożliwiającej tworzenie treści. Serwisy te, w odróżnieniu od portali (Web 1.0) są redagowane nie przez zespoły redakcyjne, a przez użytkowników. Z tego powodu w 2006 roku prestiżowy tygodnik „Time” za człowieka roku uznał Internautę – użytkownika Internetu.

W 2003 roku powstał MySpace, pierwszy portal społecznościowy w pełnym tego słowa znaczeniu. Umożliwił on utworzenie przez użytkownika swojej własnej strony bez znajomości języka html. Na stronie użytkownika, tak zwanym profilu, mogą znaleźć się prywatne zdjęcia, video, własne przemyślenia, wiersze itp. Portal umożliwia wirtualne zawieranie znajomości, czyli ustanawianie połączenia pomiędzy jednym użytkownikiem a drugim. Dzięki temu, użytkownicy widnieją na swoich listach znajomych. Mogą kontaktować się ze sobą poprzez wewnętrzny komunikator, dzwonić do siebie wykorzystując telefonię internetową. Podsumowując funkcjonalności portalu społecznościowego, można wyróżnić dwie główne grupy funkcji. Pierwsza, to zaprezentowanie siebie poprzez utworzenie własnego profilu. Druga grupa funkcjonalności pozwala tworzyć listy znajomych oraz komunikować się z nimi. MySpace w dużej mierze zawdzięcza popularność profilom gwiazd znajdującym się na portalu. Swoje profile mają utworzone również polscy artyści, tacy jak: Kayah, Natalia Kukulska czy Monika Brodka. Strony te pełnią rolę wirtualnych fanklubów. Fani dodawani są do wirtualnych list znajomych, co powoduje, że czują się wyróżnieni. Na stronach artystów można posłuchać ich muzyki, skomentować ostatnią płytę czy poznać innych fanów naszego idola (zob. Rys. 9). MySpace obecnie zajmuje 7 miejsce wśród najpopularniejszych stron w Internecie. W 2005 roku MySpace został zakupiony przez medialnego potentata Ruperta Murdocha za „zaledwie” 580 milionów dolarów . Od tego czasu jego wartość wzrosła kilkunastokrotnie – w 2008 roku Microsoft zapłacił 280 milionów za 5% udział w firmie, której wartość eksperci wyceniają na 15 miliardów dolarów .

Po pęknięciu bańki internetowej w 2001 roku wiele podmiotów internetowych zniknęło z rynku. Najbardziej spektakularnym upadkiem na świecie była likwidacja sklepu Boo.com , w który zainwestowano 188 milionów dolarów. Natura nie znosi jednak próżni, więc na bazie doświadczeń poprzedniej dekady powstały zupełnie nowe przedsiębiorstwa internetowe, nie nazywane już dot-com’ami. Dużym problemem portali były olbrzymie koszty tworzenia wartościowej treści. Został on rozwiązane w bardzo prosty, ale jak się okazało genialny sposób. Na nowych stronach tworzeniem treści zajmowali się sami użytkownicy. Właściciele stron zapewniali jedynie platformę umożliwiającą zamieszczenie własnej twórczości oraz komunikację pomiędzy użytkownikami. Stąd powstał zupełnie nowy trend web 2.0, w którym to użytkownik był najważniejszy.
Jednym z pierwszych portali nowego typu był serwis Hotorot.com. Opierał się on na bardzo prostym pomyśle – użytkownicy zamieszczali na stronach serwisu swoje zdjęcia, by inni mogli je oceniać. W ciągu kilku miesięcy zyskał on olbrzymią popularność oraz stał się pierwowzorem dla wielu serwisów, które w późniejszym czasie podbiły Internet.

Stany Zjednoczone oraz Rosja zobowiązały się do współpracy oraz podjęcia działań mających na celu walkę z przestępczością w sieciach elektronicznych. Oba kraje dysponują ogromnym potencjałem naukowym, oba są zagrożone na tego typu ataki. Ciekawa jest jednak pozycja Rosji w tym duecie, która często bywa oskarżana, że sama korzysta z tego typu narzędzi do walki z ościennymi krajami. Przykładem może być zeszłoroczna akcja w stosunku do Estonii, gdzie atak hakerów praktycznie sparaliżował na cały dzień ten niewielki kraj. Łączy się go z władzami Rosji, jednak konkretnych dowodów brak.

Inna ciekawostka to różnica zdań pomiędzy partnerami. Rosja chce zupełnie rozdzielić internet na cywilny i wojskowy, tak aby cywile nie mieli dostępu do tej drugiej części. Z kolei USA opowiadają się za lepsza kontrolą oraz prewencją, jednak nie chcą korzystać z tak drastycznych metod. Według nich nie da się fizycznie podzielić ogromnych już dziś zasobów internetu na te wojskowe i cywilne. Potrzebna byłaby budowa zupełnie nowych sieci co wiązałoby się z ogromnymi i bezsensownymi kosztami.

Ericsson zaprezentował nowe rozwiązanie pozwalające uczynić z własnego domu prawdziwe centrum multimedialne. Pokazane na targach w Barcelonie urządzenie to nic innego jak kontroler sygnałów telewizyjnych wykorzystujący do swojego działania sieć lokalną. Dzięki temu każdy użytkownik może dowolnie zarządzać multimediami, którymi w danym momencie dysponuje.

Urządzenie IPTV Remote pozwala na sterowanie strumieniami video różnych telewizji internetowych w taki sposób aby obraz mógł być udostępniany w dowolnym czasie w dowolnym miejscu. Urządzenie współpracuje zarówno z komputerami klasy PC, notebookami jak i innymi jednostkami. IPTV Remote Ericssona wyposażone zostało w niewielki ekran, dzięki któremu użytkownik ma cały czas podgląd na interesujące go kanały telewizyjne oraz dodatki typu czatów lub samego internetu.

IPTV Remote jest w pełni konfigurowalnym urządzeniem, każda osoba może dowolnie tworzyć kategorie multimediów i swobodnie nimi zarządzać. Na razie producent nie podał ceny nowego produktu oraz daty pojawienia się w sprzedaży.