DIR – serwis typowo komputerowy

Pierwszą analizowaną kategorią agregatorów treści są czytniki RSS instalowane w systemie operacyjnym komputera. Podstawowym kryterium decydującym o przynależności oprogramowania do tej grupy jest konieczność dostarczenia pliku instalacyjnego z programem na dysk twardy komputera, a następnie instalacja w systemie operacyjnym.
Pierwsze kanały RSS powstały w latach 1999-2000. Struktura kanału, która szczegółowo zostanie omówiona w kolejnym podrozdziale, nie sprzyja wygodnemu czytaniu w przeglądarce. Co prawda już w 2000 roku przeglądarka Netscape miała wbudowaną obsługę kanałów RSS, ale znacznie wygodniejsze korzystanie z kanałów RSS zapewnia program dedykowany do tego celu, tak zwany Czytnik kanałów RSS (RSS Reader). Czytnik kanałów, to aplikacja pobierana z Internetu i instalowana w systemie operacyjnym. Zwykle po instalacji subskrybowana (subskrybowanie kanału oznacza dodanie go do czytnika RSS ) jest domyślna lista kanałów.

Sztuczna inteligencja od lat fascynuje ludzi. W filmach fantastycznych bardzo często, występują inteligentne roboty, które potrafią się same uczyć. Główne miejsce w rozważaniach na temat przyszłości Internetu, zajmuje kwestia inteligencji sieci. Eksperci zastanawiają się czy i kiedy sieć będzie mogła się uczyć i wnioskować na podstawie wprowadzanych danych.
Jedną z koncepcji przyszłego rozwoju Internetu jest Semantic Web (sieć semantyczna). Koncepcja współtworzona jest przez wspomnianego już w tej pracy ojca Internetu Sir Tima Bernersa-Lee, co znacznie zwiększa prawdopodobieństwo jej realizacji. Zakłada ona powstanie standardu opisującego treści w Internecie w sposób, który umożliwi urządzeniom i programom przetwarzanie informacji zgodnie z ich przeznaczeniem. W praktyce oznaczałoby to, że dane przesyłane wraz z ich opisem (meta-danymi) rozumiane byłyby i interpretowane przez komputery. Dzięki takiej konstrukcji Internetu, komputery mogłyby wnioskować na podstawie wprowadzanych danych, np. na podstawie danej “Ewa jest żoną Adama” możemy też dowiedzieć się, że Ewa jest kobietą, Adam mężczyzną, Adam jest mężem Ewy, żaden inny mężczyzna nie jest mężem Ewy, etc.
Już dzisiaj z Internetu codziennie korzystają miliony ludzi, a największe strony internetowe przynoszą ogromne zyski. Dzięki temu Internet cały czas rozwija się bardzo dynamicznie. Powstają kolejne strony i aplikacje, które przyciągają nowych użytkowników. Bez względu na to, jak będzie wyglądał Internet za kilka/kilkanaście lat, już dzisiaj z dużą pewnością można stwierdzić, że Internet jest jednym z fenomenów przełomu XX i XXI wieku.

Web 2.0 przyniosło również innowacyjne podejście do gromadzenia wiedzy. Jednym, że sztandarowych serwisów nowego nurtu, z którego korzystano przy tworzeniu niniejszej pracy, jest encyklopedia Internetowa Wikipedia, która jest własnością fundacji Wikimedia, a tworzona i redagowana jest przez Internautów. Dzięki temu bardzo szybko znajdują się w niej nowe hasła. Można wręcz stwierdzić, że Wikipedia jest żywym organizmem opisującym rzeczywistość i nadążającym za zmianami rzeczywistości. Ponadto encyklopedia ta jest otwarta, działa na licencji GNU FDL, co powoduje, że wszystkie teksty mogą być kopiowane, modyfikowane i publikowane bez zgody autora. Dzięki temu każdy mógłby zgodne z prawem wydać papierową wersję Wikipedii. W polskiej wersji encyklopedii opracowanych jest ponad 500 tys. haseł (i liczba ta stale rośnie!)(zob. Rys. 11), a w angielskiej wersji ponad 1,4 mln . Dla porównania drukowana Wielka Encyklopedia PWN, zawiera tylko 140 tys. haseł w bagatela 30 tomach (informację tą można znaleźć również w Wikipedii) .
Jakość wiedzy zgromadzonej w Wikipedii gwarantuje duże grono edytorów oraz mechanizmy weryfikujące treści. Szybkość, z jaką opisywane są nowe hasła można prześledzić na podstawie innowacyjnego i przełomowego wynalazku, jakim jest Wielki Zderzacz Hadronów . Został on uruchomiony 10 września bieżącego roku, a informacja o jego uruchomieniu znalazła się w Wikipedii tego samego dnia o godzinie 19:00. Co ciekawe, ponad 60% opisanych polskich haseł zostało stworzonych przez zaledwie stu internautów. Odbiorców treści jest znacznie więcej – w czerwcu 2008 z Wikipedii skorzystało niemalże 6 mln Polaków.

Praktycznie każdy posiadacz telefonu komórkowego doskonale wie jakie możliwości ma standardowa karta SIM. Jest to głównie pamięć urządzenia, która przechowuje podstawowe informacje o naszym telefonie, takie jak numer czy wybrane numery z książki adresowej. Służy identyfikacji nie tyle samego telefonu co przypisanego do właściciela numeru. Okazuje się, że karta SIM może już niedługo stać się czymś więcej.

Południowokoreańska firma SK Telecom pracuje właśnie nad karta SIM nowej generacji. Na razie udało się jej opracować prototyp, który zmienia całkowicie spojrzenie na ten komponent. Koreańczykom udało się zmieścić na niewielkiej przestrzeni procesor, pamięć operacyjną oraz pamięć stałą o pojemności jednego gigabajta. Dzięki temu karta SIM staje się czymś więcej, otwiera się wiele nowych możliwości jej zastosowania. Co ciekawe, poprzez gigabajtową pamięć można zainstalować na niej system operacyjny, np. Google Android i dzięki temu korzystać z niego w różnych urządzeniach zmieniając tylko kartę SIM.