DIR – serwis typowo komputerowy

Czytnik RSS zwykle składa się z trzech okien. Pierwsze okno to lista wybranych (zasubskrybowanych) kanałów w formie drzewka lub listy. Kanały mogą być podzielone na foldery, grupujące kanały o podobnej tematyce. Aby dodać kanał RSS do drzewka należy znać jego adres. Zdarza się, że użytkownicy mylą adres kanału rss z adresem portalu (adresem kanału RSS nie jest www.interia.pl, a przykładowy kanał Interii ma adres http://kanaly.rss.interia.pl/fakty.xml), ale jeśli twórca strony internetowej użył specjalnych znaczników wskazujących na kanał RSS, to często wystarczy podać sam adres portalu (jednak nie wszystkie czytniki RSS mają wbudowaną taką funkcję). Zwykle kanały RSS mają rozszerzenie xml zamiast tradycyjnego htm lub html. Po kliknięciu na kanał lub folder w drugim oknie pojawia się lista wiadomości. Bardzo często sposób wyświetlania wiadomości w tym oknie można konfigurować. Dostępne są opcje wyświetlania tylko tytułów lub tytułów razem ze streszczeniem. Dodatkowo, można ustawić, aby widoczne były tylko nieprzeczytane wiadomości lub wiadomości z ostatniego dnia itp. Dodatkowymi funkcjami są wysłanie wiadomości mailem, przypisanie wiadomości flagi (podobnie jak w programach pocztowych) oraz usunięcie wiadomości. Po kliknięciu w wiadomość (w zależności od czytnika pojedynczy lub podwójny klik) w trzecim oknie, które jest wbudowaną przeglądarką Internetową, otwiera się strona portalu – właściciela kanału RSS, na której znajduje się pełna treść wybranej wiadomości.

Pierwszą analizowaną kategorią agregatorów treści są czytniki RSS instalowane w systemie operacyjnym komputera. Podstawowym kryterium decydującym o przynależności oprogramowania do tej grupy jest konieczność dostarczenia pliku instalacyjnego z programem na dysk twardy komputera, a następnie instalacja w systemie operacyjnym.
Pierwsze kanały RSS powstały w latach 1999-2000. Struktura kanału, która szczegółowo zostanie omówiona w kolejnym podrozdziale, nie sprzyja wygodnemu czytaniu w przeglądarce. Co prawda już w 2000 roku przeglądarka Netscape miała wbudowaną obsługę kanałów RSS, ale znacznie wygodniejsze korzystanie z kanałów RSS zapewnia program dedykowany do tego celu, tak zwany Czytnik kanałów RSS (RSS Reader). Czytnik kanałów, to aplikacja pobierana z Internetu i instalowana w systemie operacyjnym. Zwykle po instalacji subskrybowana (subskrybowanie kanału oznacza dodanie go do czytnika RSS ) jest domyślna lista kanałów.

Informacja jest jedną z najcenniejszych wartości w dzisiejszym świecie, jednak nadmiar informacji powoduje, że jej wartość drastycznie spada. W rozdziale tym, zostanie szczegółowo opisana tematyka agregatorów treści – serwisów, które w jednym miejscu gromadzą treść z wielu innych stron internetowych i pozwalają użytkownikom wybrać tylko to, co ich naprawdę interesuje.
Wraz z nadejściem trendu Web 2.0 rozpoczął się niezwykle dynamiczny okres rozwoju Internetu. Jasnym stało się, że Internet jest nowym medium, które stale zyskuje na popularności i powoli wypiera stare media. W początkowej fazie rozwoju w Internecie obecne były zupełnie nowopowstałe firmy takie jak Yahoo, Google, a w Polsce Wirtualna Polska czy Onet. Wraz z rosnącą popularnością Internetu, swoje strony stworzyły również gazety, radia i telewizje. Sukcesy firm Web 2.0 zachęciły kolejnych twórców do zakładania firm internetowych. Analizując portal startups.pl, na którym przedstawiane są nowe inicjatywy pojawiające się w sieci, można zauważyć, że niemalże codziennie pojawiają się nowe, profesjonalne strony i firmy internetowe, pragnące pozyskać wiernych użytkowników. Taka sytuacja powoduje, że w Internecie występuje natłok informacji. Trudno jest oddzielić treść wartościową od tej bezwartościowej. Codziennie Internauta zalewany jest morzem informacji. Jeśli dołożymy do tego coraz większą liczbę reklam pojawiających się na stronach okazuje się, że marnujemy coraz więcej czasu, poszukując interesujących nas wiadomości. Bardzo często zdarza się, że informacje, na których naprawdę nam zależy do nas nie docierają.

Do tej pory sądzono, że dostatecznym zabezpieczeniem przed niepowołanym dostępem do pieniędzy klienta przez bankomat są kody PIN. Krótki, czterocyfrowy ciąg miał w stu procentach zabezpieczać konta, było to bardzo ważne szczególnie w przypadku kradzieży kart. Niestety, okazało się, że to zabezpieczenie w dość prosty sposób da się obejść, dokonali tego naukowcy z uniwersytetu w Cambridge.

Za bezpieczeństwo jakie daje PIN odpowiada tzw. protokół EMV, który używają wszystkie najpopularniejsze karty bankomatowe i kredytowe na świecie. Wystarczy jednak tylko przechwycić transmisję danych w tym protokole a podawanie PIN-u w trakcie operacji bankomatowych nie będzie wymagane. Dowiedli to Anglicy, którzy za pomocą bardzo prostego zabiegu weszli w posiadanie danych. Według nich każda osoba orientująca się na elektronice może zrobić to samo.

W eksperymencie sprawdzono kilka terminali, po włożeniu karty wystarczyło podać obojętnie jaki ciąg cyfr. Za każdym razem karta była akceptowana a wypłata realizowana.