DIR – serwis typowo komputerowy

Czytnik RSS zwykle składa się z trzech okien. Pierwsze okno to lista wybranych (zasubskrybowanych) kanałów w formie drzewka lub listy. Kanały mogą być podzielone na foldery, grupujące kanały o podobnej tematyce. Aby dodać kanał RSS do drzewka należy znać jego adres. Zdarza się, że użytkownicy mylą adres kanału rss z adresem portalu (adresem kanału RSS nie jest www.interia.pl, a przykładowy kanał Interii ma adres http://kanaly.rss.interia.pl/fakty.xml), ale jeśli twórca strony internetowej użył specjalnych znaczników wskazujących na kanał RSS, to często wystarczy podać sam adres portalu (jednak nie wszystkie czytniki RSS mają wbudowaną taką funkcję). Zwykle kanały RSS mają rozszerzenie xml zamiast tradycyjnego htm lub html. Po kliknięciu na kanał lub folder w drugim oknie pojawia się lista wiadomości. Bardzo często sposób wyświetlania wiadomości w tym oknie można konfigurować. Dostępne są opcje wyświetlania tylko tytułów lub tytułów razem ze streszczeniem. Dodatkowo, można ustawić, aby widoczne były tylko nieprzeczytane wiadomości lub wiadomości z ostatniego dnia itp. Dodatkowymi funkcjami są wysłanie wiadomości mailem, przypisanie wiadomości flagi (podobnie jak w programach pocztowych) oraz usunięcie wiadomości. Po kliknięciu w wiadomość (w zależności od czytnika pojedynczy lub podwójny klik) w trzecim oknie, które jest wbudowaną przeglądarką Internetową, otwiera się strona portalu – właściciela kanału RSS, na której znajduje się pełna treść wybranej wiadomości.

Bardzo często portale internetowe tworzą kanały RSS grupujące wiadomości o wybranej tematyce z danego portalu. Największe polskie portale internetowe udostępniają po kilkadziesiąt różnych kanałów RSS, począwszy od ogólnej tematyki wiadomości, poprzez wiadomości lokalne (każde miasto ma swój własny kanał), aż do kanałów tematycznych takich jak biznes, motoryzacja, sport czy praca.
Kanały RSS umożliwiają również dodanie do treści załączników zdjęć lub plików multimedialnych. Jeśli załączniki są plikami muzycznymi , to kanały RSS nazywane są Podcast’ami (ang. Podcast). Jeśli załączone są materiały video, to taki kanał nazywa się Videocast’em (ang. Videocast).
Jednym z pierwszych agregatorów treści był produkt Google News – news.google.com. Jest to strona zawierająca najważniejsze wiadomości zebrane przez automatyczny mechanizm przygotowany przez Google i zaprezentowane w jednym miejscu. Google News powstał już w 2002 roku. Jego główną wadą jest brak możliwości dodania własnego źródła informacji. Możliwości takie mają aplikacje nazywane czytnikami RSS.

Po pęknięciu bańki internetowej w 2001 roku wiele podmiotów internetowych zniknęło z rynku. Najbardziej spektakularnym upadkiem na świecie była likwidacja sklepu Boo.com , w który zainwestowano 188 milionów dolarów. Natura nie znosi jednak próżni, więc na bazie doświadczeń poprzedniej dekady powstały zupełnie nowe przedsiębiorstwa internetowe, nie nazywane już dot-com’ami. Dużym problemem portali były olbrzymie koszty tworzenia wartościowej treści. Został on rozwiązane w bardzo prosty, ale jak się okazało genialny sposób. Na nowych stronach tworzeniem treści zajmowali się sami użytkownicy. Właściciele stron zapewniali jedynie platformę umożliwiającą zamieszczenie własnej twórczości oraz komunikację pomiędzy użytkownikami. Stąd powstał zupełnie nowy trend web 2.0, w którym to użytkownik był najważniejszy.
Jednym z pierwszych portali nowego typu był serwis Hotorot.com. Opierał się on na bardzo prostym pomyśle – użytkownicy zamieszczali na stronach serwisu swoje zdjęcia, by inni mogli je oceniać. W ciągu kilku miesięcy zyskał on olbrzymią popularność oraz stał się pierwowzorem dla wielu serwisów, które w późniejszym czasie podbiły Internet.

Naukowcy pracujący w IBM zaprezentowali wyjątkowy, 100-gigabajtowy tranzystor, który pozwoli na znaczne zwiększenie możliwości sprzętu elektronicznego. Tranzystor został zbudowany z grafenu, znanego materiału, dodatkowym jego atutem jest to, że wykonano go w całkowicie znanej technologi. Pozwoli to na szybkie wdrożenie urządzenia do produkcji przemysłowej i zastosowanie w dość krótkim czasie w komputerach.

Tranzystor zbudowany z grafenu pozwala na osiąganie nawet 1000-razy większej szybkości pracy niż standardowe wykonane z krzemu. Wspomniany tranzystor IBM osiąga częstotliwość 100 GHz, co jak na takie urządzenie jest ogromną prędkością. Jeśłi chodzi o sam materiał wykonania to grafen jest związkiem złożonym głównie z atomów węgla, które skupia się w odpowiedni sposób na jednej płaszczyźnie. Dzięki temu możliwa jest budowa tzw. wafli, które stanowią podstawę do wszelkiego rodzaju tranzystorów. W najnowszym wynalazku IBM zastosowano 4-calowe wafle grafenowe, to właśnie one gwarantują zwiększoną wydajność pracy jednostki.